วันอาทิตย์ที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2554

...................




                   เมื่อวันก่อนนู้น... ออกไปหาของกินตอน2ทุ่มกว่า เห็นฟ้าโปร่งๆลมเย็นๆ เลยขี่รถหาที่เหมาะๆนั่งจิบเก๊กฮวยดูดาว พอแหงนหน้าขึ้นไปมองหาอัลแทร์กะเวก้าก็ไม่เห็นมี มีแค่ดาวศุกร์ริบหรี่อยู่ดวงเดียว(เซ็งเป็ดเลย) ฟ้าของที่นี่สว่างเกินไปมั้งทั้งไฟถนนไฟจากตึกต่างๆ(มลภาวะทางแสงชัดๆ) ไม่เหมือนที่บ้านที่พอฟ้าโล่งก็ดาวเต็มฟ้าไปหมด อยากกลับไปดูดาวที่บ้านจังเลยน้า

วันศุกร์ที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2554

ความรู้สึกตอนที่แอบหลับ

เพราะว่าไม่มีความคาดหวังอะไรล่ะมั้ง ก็เลยไม่รู้ว่าควรทำหรือต้องทำอะไร พอคิดอย่างนี้แล้วมันก็เลยรู้สึกว่าตัวเรามันไม่มีอะไรเลย ถึงไม่ต้องเคลื่อนไหวไม่ต้องพูดกับใครไม่ต้องไปไหนก็ไม่มีใครต้องเดือดร้อน ไม่มีอะไรที่ต้องทำอีกแล้วที่เราทำได้ตอนนี้ก็มีแค่เพียงซบหน้าลงกับพื้นแล้วก็หลับตาเท่านั้นเอง....